Een fijne zomer toegewenst
Voetbalgekte en focussen
Profeten toen en nu
De kunst van leven
Politiek in Nederland 2010
In gebed bid ik tot Jezus van Nazareth
Vandaag zat ik in de zon
Handelingen 5,12-16 en Johannes 20, 19-31
Je kunt beter droog brood eten in vrede, dan een feestmaal bijwonen waar ruzie is
Je weet maar nooit....
Egoïsme
De armoede in Nederland
Niks voor een High-tea
Reactie op uitzending Kik van 7/8 februari
Auschwitzherdenking 2010
Christenvervolging
Oecumenische viering
Ik kan niet meer zwijgen
Door de kracht en rust van ons hart in balans komen
Uw lichtend spoor
De droom
Over moslima's, kaalkoppen en ezels
Onderweg van Jeruzalem naar Jericho
Arm of rijk?
De redactie gaat er een aantal weken tussenuit.
Nog even over die voetbalfinale: ik moet steeds denken aan die karatetrap van Nigel de Jong op de borst van zijn Spaanse collega. Zoiets wordt in de burgermaatschappij bestraft door de rechter. Maar goed. recht bestaat niet voor een ieder, rechtenloosheid is er voor velen. We hebben het allemaal kunnen ervaren: tot op het voetbalveld toe, in het zicht van camera's en honderden miljoenen kijkers.
Zondag 25 juli en daarna op internet spreekt Gerard Oonk over het kastensysteem in India. Hij was al eerder bij ons voor de microfoon over kinderarbeid aldaar. Ook zijn ogen hebben verschrikkelijke dingen gezien, die mensen andere mensen aandoen. Er is veel onrecht in de wereld. Daarbij vergeleken hebben wij het maar goed.
Ook uw redactie gaat op vakantie. Ik hoop veilig terug te komen en mijn taken voor www.radiokik.nl weer op te pakken. Zo hoop ik, en onze medewerkers, op te komen voor recht en rechtvaardigheid, een kleine bijdrage te leveren tegen onrecht. Het sociale gezicht te laten zien van de ware christen. Onderling begrip te kweken voor andersdenkenden. Misschien wel bij te dragen aan een beter besef bij onze luisteraars op levensbeschouwelijk en religieus gebied. Bij te dragen aan verdraagzaamheid en zingeving.
We krijgen soms bedankjes binnen van luisteraars en gasten, zij gebruiken deze woorden als zij het over onze uitzendingen hebben. Dat houdt ons gaande, zo denken wij bij te dragen aan een iets betere wereld. Op mijn computer heb ik allang een tekstje geplakt.
Het zegt dit: "En doet ons gaan in tranen, maar ongebroken, door de nacht van de schepping. En houdt ons gaande naar een nieuwe geboorte."
Ik wens u, mede namens alle medewerkers, een fijne vakantie toe en veilige terugkomst. Dank voor het waarderen van onze programma's. Blijf luisteren, u wordt er zelf ook beter van, zachter, meer mens in de goede betekenis van het woord. Wijs anderen uit uw omgeving ook eens op www.radiokik.nl Zo verspreiden wij met ons allen een beetje goedheid om ons heen.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 18 juli 2010Nou, nou, wat een volksgekte na afloop van de halve finale WK-voetbal.
Ik houd me mooi gedeisd. Zeker omdat ik een vuvusela-tjunami verwacht als Nederland de finale tegen Spanje wint. Deur op slot, stoelleuning onder de deurknop, gordijnen dicht, ik ben niet thuis.Natuurlijk zit ook ik stiekem voor de buis, en hoop ik dat onze jongens zich kunnen focussen.
Die van Marwijk heeft dat woord vast niet in Limburg al kaartspelenderwijs in de kroeg geleerd.
Ik denk zelf ergens op het KNVB sportcentrum in Zeist.
De oude Michels, als leermeester, zag de jonge Bert van Marwijk niet naar de bal kijken, maar naar de kantinejuffrouw die op weg was om heerlijk koele biertjes te tappen."Focussen", Bertje," beet IJzeren Rinus hem toe.
Tja, dat vergeet zo'n jonge trainer in opleiding natuurlijk zijn hele leven niet meer.
We doen ons voordeel er nu mee, FOCUSSEN......we hebben een missie!Kijk, en dàt vind ik nou een gevaarlijke uitspraak: "We hebben een missie!"
Een missie diep in donker Afrika!
Dààr weten die jongens en meisjes in het kader van ons missionaire verleden alles van........
En of dàt nou in ons voordeel werkt??Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 9 juli 2010Jij bent het lot dat mij beschoren is, mijn schaduw, de engel die mij troost, mij kwelt, laat deze beker kelk aan mij voorbijgaan, gauw, ik kan geen mensen drinken. Jij bent de God die mij gegeven is, de beker die voor mij ingeschonken staat. Mijn levenslot rust in jouw hand, goed land is mij ten deel gevallen.
Dat zongen we vandaag in de kerk. Er was ook een preek over Elia naar 1 Koningen 19.
Elia was een man van God, een profeet. Hij waarschuwde de mensen tegen de profeten van Baël, de door de Westsemieten vereerde mannelijke god.
Elia stelde zich teweer tegen de toen heersende koningin die Baël en zijn macht steunde.
Elia was echt een man van God, de Levensadem. Maar ook hij werd moe, van de immer durende strijd voor het Goede tegen het Kwaad.
Als je die roep om strijd van God aan jou eenmaal verstaan hebt, is er geen weg terug meer.
Je pad zal vermoeiend zijn en radicaal zonder gemarchandeer. Je zult moeten gaan, zonder omkijken de hand aan de ploeg zetten, voren door het land trekken waar niemand meer omheen kan. Je eigen angst en welzijn zal op de proef gesteld worden.
En zeker weten: er zullen mensen van Baël opstaan, aanhangers van Beëlzebul de overste van de boze geesten. Ze zullen proberen je neer te sabelen, kapot te maken. Zelfs Jezus is wel uitgemaakt voor Beëlzebul. Niets ontziend zullen deze vertegenwoordigers van Het Kwaad in al hun vermommingen systematisch proberen jou kapot te maken.Waarom? Omdat de waarheid en het goede niet in hun kraam van pas komt. De schoonheid van Het Licht niet aan hen besteed is. Zij zijn vertegenwoordigers van het duister, dolende zielen. Waren ze niet zo machtig en kwaadaardig, dan zou je medelijden met hen moeten hebben. Maar dat past hier niet.
Zij moeten bestreden worden met harde hand. Alleen, dat is zo moeilijk met soldaten die in het duister opereren. Zij verdragen het Licht niet aan hun ogen, in hun denken, in hun wezen. Daarom is er maar één weg om hen te bestrijden en dat is, zelf volkomen in het Licht, in alle openheid te blijven opereren. Jouw wapen is niet het zwaard, maar de waarheid. Daar kunnen ze slecht tegen. Dat zullen ze proberen onderuit te halen. Met alle middelen, met leugens en met halve waarheden. En ze zullen volgelingen krijgen, omdat in de armen van het Kwaad velen gedijen. Elia kwam hen tegen, juist door de opdracht die God hem gegeven had. Maar ook Elia was maar een mens. Uiteindelijk zag Elia het niet meer zitten en legde zijn moede hoofd onder een struik.Hij vluchtte en komt uiteindelijk op de berg Horeb aan, de berg van God, waar eerst God aan Mozes verscheen. God zal Elia hier spreken.
Maar eerst gaat voor God uit een zware storm. En God is niet in deze storm.
Dan volgt er een aardbeving, maar God is niet in deze aardbeving.
Vuur volgt, maar ook in dit vuur is God niet aanwezig.
En dan gebeurt het wonder: Elia hoort het ruisen van een zachte bries. Hij beslaat zijn gezicht met zijn handen en dáár is God, die tot hem spreekt.
Het is duidelijk: Elia heeft gedaan wat hij kon, wat redelijkerwijze van hem verwacht mocht worden. Hij mag een opvolger aanwijzen. God neemt Elia tot Zich. Elia mag rusten. Hij heeft zijn opdracht goed uitgevoerd. Zijn opvolger krijgt de wijsheid en de kracht en de macht van Elia om verder te gaan op het pad dat Elia in opdracht van God heeft bewandeld.En nu gaat de telefoon terwijl ik deze regels net opschrijf.
Ton Honig is vannacht overleden. Een mens waar u echt de boekjes van moet lezen. Zo’n bijzonder mens.
Ik ontmoette deze qua gezondheid broze man, maar met een geestkracht, indrukwekkend, in de Dominicuskerk in Amsterdam.
Hij ging voor in een overvolle kerk. Hij raakte me en ik weende. De tranen liepen over mijn wangen mijn overhemd in. Plotseling zag hij mij vanaf het spreekgestoelte. En... hij gaf mij een knipoog, lachte begrijpend naar mij, gaf mij zo het teken dat hij mij gezien had, bij mij was.
Ik ben hem nooit meer vergeten. En nu is hij dood. Opgeroepen na vele lichamelijke plagen, grote aanslagen op zijn geesteskracht. God heeft gesproken tot deze vechtjas staande in Het Licht, strijder voor recht en rechtvaardigheid, en gezegd: “Kom maar bij mij. Het is genoeg geweest. Je hebt gedaan wat ik jou in opdracht gegeven hebt. Je hebt vele wonderen bij mensen van goede wil verricht die het moeilijk hadden. Ton Honig je was en bent een mens om van te houden." Zo heeft God dat gewild juist omdat je dwars door alle strijd heen moest.
In dierbare herinnering aan een profeet van deze tijd: Ton Honig, strijder van Het Licht.Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 1 juli 2010Mensen worden gedurende hun leven getroffen door goed en kwaad, door vreugdevolle gebeurtenissen geboorte, trouw, liefde, geluk en door ellendige zaken, door dood, ziekte en door ‘medemensen’ aangedaan onrecht.
We kunnen daar verbitterd door raken en dat is soms best te begrijpen.
De kunst is om uit het negatieve levenslessen te trekken en er juist positief op te reageren. Juist door het negatieve dat je overkomt of wordt aangedaan, in te zien dat het positieve van de levensles je de kans geeft te groeien, als mens.
Zo ontwikkel je jezelf tot een waardevol mens.
Een wijs mens, een mens met mededogen, een vriendelijk mens, een mens om van te houden.
Hoe klein en beperkt je ook bent en blijft.
Je kunt naar de levensles kijken en er je voordeel mee doen.
Zelfs als je ernstig ziek bent, je dagen geteld zijn, je opstandig, boos, verdrietig, angstig bent,
Er valt een les te leren.
Kijk naar jezelf en weet wie je bent, want dat ben je waard.
Dat is wat niemand je af kan nemen: jouw goede gevoel over wie jij bent!
Zo bouw je verder aan je eigen ontwikkeling en bouw je een grote eigenwaarde op, zonder arrogant te worden, zonder egoïstisch te worden, zonder negatieve gevoelens over jezelf.
Sommige mensen geven van alles wat hen overkomt de schuld aan God.
Zelfs keren mensen zich daarom af van God.
Dat is niet eerlijk volgens mij.
God kan er niets aan doen dat wij mensen soms te keer gaan als beesten.
Dat wij slechte rentmeesters zijn van deze prachtige planeet.
Dat wij elkander naar het leven staan uit hebzucht, lust, machtsdenken.
Dat wij ziek worden, sterven.
Dat wij onvriendelijk of zelfs agressief zijn ten opzichte van elkaar.
Dat is niet van God, dat is van de mensen zelf!
In de filosofie spraken velen erover: van God komt goed en/of kwaad.
Ik geloof echter, dat God ons een eigen wil heeft gegeven.
Dat wij verantwoordelijk zijn voor onze eigen daden.
Maar ook, dat de ene mens meer, veel meer, last heeft van tegenslag, van het Kwaad dan de ander.
Lees Job er nog maar eens op na.
Voor mij is God, dat goede, dat onnoembare, de Levensadem, dat waardoor alles is.
En wij?
Wij mogen leren.
Wij mogen fouten maken, als wij er maar van leren.
Wij mogen er zijn voor wie wij zijn, als we maar omkijken naar elkaar.
Begin maar gewoon met mededogen en vriendelijkheid.
Heel klein in je eigen leventje, je eigen kring, je buurt, de supermarkt, de kerk of je werk.
Heel gewoon klein beginnen en misschien groeit er wel iets moois uit.
Misschien ga je wel veel betekenen voor iemand, voor een ander, voor anderen.
God is goed, die wil wel.
Nou wij nog....
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 10 juni 2010Politiek 2010 in Nederland: de beste debaters winnen in de peilingen, met andere woorden: de grootst gebekten, de schreeuwers en brallers, oneliner beperkte discussieerder wint. Maar kunnen al die grote bekken ook overleg plegen, beleid maken, regeren? Hebben zij het fatsoen en de integriteit om samen te werken, om empathie te betuigen met hen die ten onder dreigen te gaan aan maatregelen van de overheid, met recht en rechtvaardigheid? Waar ik de grootste bekken niet over hoor is hoe deze crisis is ontstaan waardoor wij allen getroffen zullen worden door mega-bezuinigingen: de graaicultuur van mega-speculanten en grootgraaiers bij financiële instellingen. Een levensgevaarlijke bedreiging voor onze economie en maatschappij als geheel deze egoïsten. Daar hoor ik niets over! Welke maatregelen stellen de heren en dames politici voor om dit soort crisis in de toekomst te voorkomen? De beoogde buffer van 720 miljard in Europa tegen de mega-speculanten komt uit onze zak, vraagt bezuinigingen van ons, helpt kunst en cultuur, sport, onderwijs, de zorg en sociaal vangnet om zeep. En....let maar op! Ook die 720.000.000.000 euro zal niet helpen om deze mega-speculanten van hun graaizucht en egoïsme af te houden. Het hele systeem van speculeren moet op de schop! Deze uitwas van het vrije markt denken. Wilt u een fatsoenlijk, eerlijke, zorgzame samenleving, waarin wij elkaar steunen en niet afvallen? Waarin de SAMENleving ook echt dat woord waardig is, stem dan op integere mensen die tonen dat wij echt samen kunnen leven, omzien naar elkaar en verdraagzaam zijn.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 3 juni 2010In gebed bid ik tot Jezus van Nazareth
In gebed bid ik tot Jezus van Nazareth, zoon van God, Mensenzoon.
U bent de zoon van God, bid ik dan. Jazeker dat is Hij.
En weet u wat? Wij zijn dat ook zonen en dochters van God, die de Levensadem is.
De Levensadem, dat wat wij niet kunnen bevatten, maar dat waardoor alles is, leeft, vrucht draagt, bloeit en sterft om weer nieuw leven te schenken.
Om plaats te maken voor andere, nieuwe geboorten.
Ja, zo gaat het en zo is het bedoeld.
Zo is het uiteindelijk ook goed.
Ik moet er in ieder geval niet aan denken dat ik eeuwig op aarde voort zou moeten leven.
Voortleven in zich snel wisselende, voortdurend zich vernieuwende levensomstandigheden.
Ik denk, dat ik dat zeker niet bij zou kunnen houden en dat ik mij zeer ongelukkig zou gaan voelen.
Ik heb eens geprobeerd met mijn in 1897 geboren grootvader te spreken over al die nieuwe ontwikkelingen in de maatschappij.
Het leek mij van paardenkoets en handkar, ploeg en korte bereikbaarheid in afstanden een hele toer om de eerste auto te ervaren, de radio, de eerste vliegmachine door de lucht te zien knetteren, de eerste mens op de maan te zien op televisie en ga zo maar door.
Van wekpot tot koelkast, van rokken tot op de enkel in vele lagen tot de ultra minirok en doorkijkbloesjes.
Dat moet toch niet bij te benen zijn, dacht ik.
Tenminste niet voor zo’n ouwe boerenjongen.
Nou, dat was eigenlijk ook zo, alle nieuwigheden waren een beetje buiten zijn begrijpen voorbij gegaan.
Hij had er nooit zo over nagedacht.
“Het kwam en komt zo het gegaan is en gaat.”
Dat was zijn belevenis.
Jezus van Nazareth was eigenlijk ook een vernieuwer, een vooruitstrevend man van zijn tijd.
Hij streed voor allerlei zaken die wij nu als uitermate spiritueel zouden benoemen.
Gelijkheid, broederschap, liefde, verdraagzaamheid, wars van eigen belang en eigen gewin.
Hij deelde, Hij genas, Hij sprak met de verstotenen.
En dat laatste was echt zo anders dan de gevestigde orde dat deed.
Jezus van Nazareth was een verlicht man in een wereldse wereld.
De Mensenzoon, zoon der mensen, maar van een bijna bovennatuurlijke goddelijkheid in wat Hij zei en deed en waar Hij voor stond.
Een spiritueel leider zouden velen Hem nu in onze tijd noemen en Hem volgen als een groot spiritueel leraar.
Wij zouden Hem misschien niet eens herkennen als de Mensenzoon, de zoon van God.
Misschien zouden er wel mensen om Hem heen ronddansen als vliegen rond de stroop om er een slaatje uit te slaan, financieel gewin te vergaren uit zo’n uitzonderlijke mens.
Dat is de mentaliteit van velen in deze tijd.
Kijk, wat echt goed is trekt altijd kwalijke lui aan die er een slaatje uit willen slaan.
Hij zou ze van Jetje hebben gegeven, daar ben ik van overtuigd.
Als wij nu, als kinderen van God, als volgelingen van de Mensenzoon, nou eens net zo gaan reageren?
In de politiek bijvoorbeeld minder om de hypotheekrenteaftrek en meer om het gezamenlijke doel zouden geven.
Wat zou dat een verademing zijn.
Wat zou onze samenleving er dan een stuk minder egoïstisch en vriendelijker uitzien.
Wat zou dat helend werken.
We zouden zo elkaar genezen van achterdocht en angst, van vooroordeel en boosaardigheid.
We zouden echt een SAMENleving vormen.
Het paradijs op aarde zou dichtbij zijn, zeker in Nederland, dat rijke, goed georganiseerde Nederland.
Dat land waar ik van houd en waar ik mij zorgen om maak.
Zou Rutte een Mensenzoon (met hoofdletter) zijn, of Job of Jan-Peter of André?
Geert?
Ach nee toch....
En toch stem ik.
In de hoop op beter, in de hoop op dat ideaal.
Dat ideaal waar ook zo lang geleden Jezus van Nazareth voor ging.
Hij voerde strijd, Hij hield Zijn mond zeker niet, Hij knokte voor wat Hij waard was.
En.... Hij heeft gewonnen, met veel bloed, zweet en tranen.
Want zonder Christus was de wereld er nog veel beroerder aan toe geweest dan nu.
De goede krachten staan steeds weer op om onze gezamenlijke wereld en dichterbij huis “onze samenleving” van duurzame, welvaartsvaste liefdevolle en zorgzame waarden te voorzien.
Denk daaraan als u gaat stemmen.
Wat u ook stemt, denk aan de boodschap die onze leidsman, de Mensenzoon, ons heeft nagelaten.
En die boodschap luidt: wees verdraagzaam, wees liefdevol, rechtvaardig, doe goed.
Wees een oprecht volgeling van Jezus van Nazareth, ook als u uw stem uitbrengt.
Wijsheid en vrede zij met u.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 19 mei 2010Vandaag zat ik in de zon.
Een half uurtje maar, maar toch...
Soms zit ik in de drup, en heel soms sta ik in de kou.
Dat is verschrikkelijk, maar gelukkig zeldzaam.
Mijn levensgeluk hangt niet alleen maar af van andere mensen of van zalige omstandigheden.
Gelukkig maar.
Ik kan bijzonder tevreden en gelukkig zijn zo maar in mijn uppie.
Thuis of op de fiets, wandelend door de stad, aan het werk of na een opluchting gevend bezoek aan het toilet.
Herkent u dat ook?
Pfffffff.
Toch vind je geluk ook bij anderen.
Het is fijn om samen te zijn met gelijk gestemde mensen, in familieverband, onder vrienden, in de kerk, op het werk, bij de vereniging.
Dat kent u toch ook?
Wij zijn mensen, sociale wezens, voelen ons geborgen in een gelijkgestemde groep.
Alleen zijn wij vaak minder in staat om gevoelens van geluk te beleven.
Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik én graag alleen mag en kan zijn, met mijn eigen werkzaamheden en andere bezigheden, én dat ik een fijne groep mensen om mij heen heb.
Ook in de kerk zijn er velen die mij altijd maar weer vriendelijk groeten, toelachen of een praatje met mij maken.
Zelfs zijn er mensen die mij soms een complimentje maken.
Jeee, dat is fijn!
Ook dat is wel eens anders geweest.
Jarenlang nooit goed kunnen doen in de ogen van mensen uit mijn nabije omgeving.
Dat is fnuikend.
Daar ga je kapot aan.
Dat sloopt je.
Je raakt volstrekt je gevoel van eigenwaarde kwijt en je zelfvertrouwen.
Nu is dat anders.
Wat andere mensen van mij vinden is minder belangrijk geworden.
Ik bepaal zelf wel wat ik belangrijk vind in mijn leven.
Ja, met God samen heb ik nog wel eens een gesprekje.
Zo in de trant van: “Doe ik dat nou echt wel goed God?”
Alles in een mens’ handelen ligt niet even eenvoudig.
En je hoeft natuurlijk ook niet perfect te zijn!
Dan zou je aardig in de buurt komen van een Heilige.
En of dat nou zo leuk en plezierig is?
Ach, ik ben best tevreden over wie ik ben en wat ik doe. Met het ouder worden stijgt het gevoel van eigenwaarde en hoef je niet meer zo hoog te springen.
Ook het zogenaamde “pleasen”, het een ander maar naar de zin maken om zelf “aardig” gevonden te worden, hoeft niet meer zo nodig.
Ik ben eindelijk zelfstandig en autonoom geworden.
Zo lijkt het.
Maar toch, eerlijk is eerlijk, ook ik vind het fijn als andere mensen aardig en verdraagzaam naar mij doen.
Dat is nou precies wat ik wel eens mis: op straat of in de kerk.
Er is een groep mensen die van nature op zichzelf zijn of bokkig of ronduit onverdraagzaam omdat zij alles zo zeker weten.
Dat stoort mij.
Daar schrik ik van.
Daar kan ik slecht tegen.
Misschien omdat ik zelf alles niet zo zeker weet.
Misschien omdat ik hoogsensitief ben.
Gevoelig zeiden we vroeger.
Misschien omdat ik de neiging heb om met mijn hoofd in de wolken te willen lopen.
Ach, wat maakt het uit.
Ik schrik van koude onverschilligheid, van verscheurende onverdraagzaamheid, van kille onvriendelijkheid.
En volgens mij is het allemaal zo makkelijk!
Gewoon beginnen met vriendelijkheid.
Gewoon wat omzien naar elkaar, begrip hebben voor andersdenkenden omdat ook zij mensen van goede wil zijn.
Kijk, als mensen jou slecht of agressief behandelen, dan stel je direct je grenzen. Zo laat je niet met je omgaan.
Maar verder?
Alle goeds begint met vriendelijkheid.
Daar ben ik van overtuigd!
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 29 april 2010Handelingen 5,12-16 en Johannes 20, 19-31
Aan het evangelie van vandaag hebben we zelfs een uitdrukking overgehouden: een ongelovige Tomas zijn, iemand die niet gauw iets gelooft. Hij heeft zich wat dat betreft onbedoeld goed onsterfelijk weten maken.
Het heeft wel een beetje een negatieve klank. En dat vind ik, eerlijk gezegd, wat onterecht. Ik vind het niet zo raar dat Tomas, na het lijden en de dood van Jezus niet direct gelooft dat de anderen hem hebben gezien. Helemaal vertwijfeld zijn ze nog, verdrietig, kwaad, bang ook, ze weten niet hoe verder te gaan. En als je er dan even niet bent, zoals Tomas, gaan ze bij je terugkomst een verhaal ophangen dat ze Jezus hebben gezien. Wat zou u doen als familieleden of goede vrienden na een sterfgeval ineens zeiden dat ze de dode hadden ontmoet? Wij hebben voor een deel makkelijk praten. Wij kennen het evangelie van begin tot einde. Tomas zit nog midden in het verhaal.
Maar aan de andere kant: hebben wij werkelijk zo makkelijk praten? Tomas is ten opzicht van ons ook weer heel bevoorrecht. Hij heeft zelf Jezus gekend en leeft in een tijd dat in wonderen geloven nog geaccepteerd wordt. Wij moeten het enkel doen met de verhalen en de traditie, met wat ons is doorverteld. Met wat pas jaren na Jezus’ dood is opgeschreven. Dat maakt het, als we eerlijk zijn, weer veel moeilijker. Daarbij leven wij in een tijd dat je pas iets mag geloven wanneer echt bewezen is dat het waar is. Anders word je al gauw voor goedgelovige uitgemaakt. En gezien als wat onnozel als je niet uitkijkt. Wij moeten ons geloof in Jezus en de opstanding vasthouden terwijl ondertussen de wetenschap bepaalde overtuigingen fors onderuit gehaald heeft en mensen invullingen gegeven hebben aan de verhalen waar we helemaal niet mee uit de voeten kunnen. Allemaal voedingsbronnen voor onze twijfel. Hoe houden wij ons geloven dan vol?
Die zegt God te zijn, laat hij te voorschijn komen, laat hij opstaan dat wij hem zien, zongen wij net. Tomas vertegenwoordigt met zijn ongeloof alle vroegere en alle moderne mensen die pas kunnen geloven wanneer ze zien. Hij staat zo symbool voor het ongelooflijke van de opstanding.Het verhaal start met de leerlingen die ergens bijeen zijn in Jeruzalem. De deuren stevig op slot, bang voor de woede van hun volksgenoten. Plotseling staat Jezus in hun midden. ‘Vrede zij u’, zegt Hij. Een groet zoals wij zeggen ‘goedenavond’. Maar na alles wat er gebeurd is, wordt deze groet heel veelzeggend: vrede voor wie de Mensenzoon in de steek gelaten hebben en verloochenden. Vrede voor wie in schuld en schaamte gevangen zijn, vrede voor wie zichzelf uit angst en verdriet hebben opgesloten. Een liefdevolle reactie van Jezus op de menselijke actie van de leerlingen. Die houding van de leerlingen herkennen wij maar al te goed. Ook wij trekken ons terug wanneer we ons schamen. Ook wij doen de deur op slot wanneer we bang zijn. Hoezeer verlangen wij dan niet naar zo’n reactie van anderen zoals Jezus laat zien?
Jezus toont de leerlingen zijn wonden om te laten zien dat Hij dezelfde is als die aan het kruis gehangen heeft. Wat voorspeld was, wordt werkelijkheid. Hij is teruggekeerd uit de dood. Het leed is geleden, Hij is de dood te boven. Vrees en lijden mogen veranderen in vreugde. De wonden die een mens worden toegebracht in zijn leven, zijn niet het laatste. Het laatste is dat God dit alles transformeert. Het laat iets zien van een leven dat niet te verwoesten is, van een goedheid die door geen dood teniet gedaan kan worden, van een vrede die door geen geweld te ontroven is. Van een liefde die alles overwint.
Dat klinkt mooi, maar dat blijft, hoe je het wendt of keert, moeilijk in te zien wanneer je zelf met allerlei ellende geconfronteerd wordt. Met zijn opstanding is de wereld voor ons mensen immers niet merkbaar veranderd. Daarvoor moet er nog een hoop gebeuren. Zijn boodschap moet nog steeds doorverteld en doorgeleefd worden. Daarom zendt Jezus zijn leerlingen de wereld in. Ze mogen niet blijven waar ze zijn, in hun veilige kamer.
‘Vrede zij u’, zegt Jezus.‘Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik jullie.’ Hij blaast op hen en zegt: ‘Ontvang de heilige Geest.’ In den beginne blies God zo de mens zijn levensadem in. Het is hier alsof God opnieuw aan het scheppen is. Zo heeft Johannes het ervaren en zo vertelt hij het aan ons. God had het eerste woord, Hij heeft de mens het leven gegeven en het licht doen overwinnen. Met de toegewenste vrede en de ingeblazen adem of geest kunnen de leerlingen weer in vrijheid ademhalen. God is met hen bezig. Hij zal hen, zijn gelovigen nooit verlaten. Daar mogen zij, en ook wij, op vertrouwen. Zijn gezanten moeten doen wat Hij gedaan heeft. Leven uit liefde, een leven leven waar de adem van God doorheen blaast, een leven in zijn Geest en dit verspreiden.
Tomas, die hier niet bij aanwezig was, heeft aan dit verhaal niet genoeg. Hij wil harde bewijzen. Hij twijfelt aan alle kanten. Johannes wil ons met dit verhaal duidelijk maken dat twijfelen bij het leerling-zijn hoort. Dat wij met onze twijfel in goed gezelschap zijn.
Dus laat Johannes Jezus na een week de leerlingen opnieuw ontmoeten, nu met Tomas er bij. Op de achtste dag nog wel. Acht is een getal van God. Wij mensen tellen maar tot zeven. De achtste dag is geen dag van de tijd, maar een dag van eeuwigheid. Want echt geloven overstijgt de zichtbare werkelijkheid. En Tomas komt tot dit geloof. ‘Mijn Heer en mijn God’, roept hij uit en looft zo met de taal van de psalmen overtuigend de Eeuwige die zich in Jezus heeft geopenbaard.Geloven is, zoals iedereen weet, meer dan zien. Het is een vertrouwen dat alles overstijgt, dat gaat over al je moeilijkheden en twijfels heen. Echt geloof houdt stand ook wanneer je het niet meer ziet zitten. Het verdwijnt niet wanneer God niet ingrijpt om jouw leed of dat van anderen te voorkomen.
Geloven betekent dat je blijft vertrouwen op Hem dat Hij er is en te hulp zal komen, ook wanneer de grond onder je voeten is weggeslagen. Wanneer Hij komt, dat weten we niet, maar komen zal Hij.
Geloven vertaalt zich naar je levenshouding. Dat houdt in niet bij de pakken neer gaan zitten, maar je, vanuit zijn Naam steeds opnieuw inzetten om zijn evangelie waar te laten worden.
Geloven is opstandig zijn waar mensen onnodig geweld wordt aangedaan in de grote en in je eigen kleine wereld. In kerk en maatschappij. Op blijven komen voor de waardigheid van je medemens, andere mensen hoog houden.
Geloven is vergeven, vrede leren hebben met de breuken in je eigen bestaan en dat van anderen. De ander niet de rug toekeren en loslaten, maar de ruimte bieden en een hand toesteken. Blijven werken aan verbetering en verandering. Niet opgeven. Gemeenschap willen zijn met elkaar.
‘Zo zouden wij moeten leven’, zegt het lied. Ook wij zijn gezonden als volgelingen van Jezus. God heeft ook ons zijn levensadem ingeblazen. Hij is, net als met Tomas en alle anderen, ook met ons zijn verbond aangegaan. Hij wijst ons de weg. Een weg die wij vervolgens zelf moeten vinden en gaan. Een weg van geloof en vertrouwen, van Hem tastbaar en zichtbaar maken in ons midden.
Nooit hoorden wij andere stemmen dan de onze, maar er is daglicht, een onzichtbaar weefsel dat ons draagt. En soms, even, wordt lijden opgeschort of dragen mensen het samen. Wanneer u dat ervaart, ervaart u ten diepste uw geloof en Gods aanwezigheid.Trudy Vester.
Noot van de redactie: ik sta deze keer graag mijn column af aan Trudy Vester met een overweging die er werkelijk toe doet!
Trudy Vester is voorganger in de Franciscus Xaverius Kerk op ’t Zand te Amersfoort.
Zij is tevens werkzaam als justitieel pastor.
Terug naar boven, geplaatst op 14 april 2010Je kunt beter droog brood eten in vrede, dan een feestmaal bijwonen waar ruzie is
Deze tekst uit het Boek Spreuken moest ik aan denken bij de laatste verboden van bisschoppelijke aard.
Beter je eigen hart, ziel en geweten volgen, dan aan tafel te gaan onderhavig aan dreiging van bovenaf.
Over dat “van bovenaf” kunnen we nog wel even discussiëren, lijkt me zo.
Want wie en wat is nu helemaal “van bovenaf”?
Ergens, en ik weet even echt niet meer waar, staat in de Bijbel: “zoek het niet bij de mensen, zoek het bij God”.
Voor mij is dat duidelijk.
Ik ben mijn geloof in de hiërarchie van de kerk al langere tijd kwijt.
Mensenwerk, denk ik dan, mensenwerk dat niets te maken heeft met dat wat God voor ons mensen wil.
Ook daarover kunnen wij nog lange tijd discussiëren.
“Overstelp mij met de kussen van je mond, want je liefkozingen zijn zoeter dan wijn.
Je zalven zijn heerlijk om te ruiken, de klank van je naam is als rijk parfum; daarom hebben de meisjes je lief.
Trek mij mee, laat ons vluchten, neem mij mee, o Koning, in je vertrekken.”
Deze diep menselijke tekst, deze diep Goddelijke tekst staat in het Hooglied, in het Boek der Boeken, de Bijbel.
Een eeuwenoude tekst.
En toch, deze tekst had zo maar door Huub Oosterhuis geschreven kunnen zijn.
Stel je voor, dat deze tekst op muziek gezet zou zijn door Antoine Oomen.
Wat zouden wij meezingen!
Vol geloof in het Goede.
Vol overtuiging en ontroering.
En wie zou daar dan nog bezwaar tegen kunnen hebben?
Geen zinnig mens toch?
Ik geloof in de goedheid van de liefdevolle God.
Ik geloof in de kracht van de leer van Jezus van Nazareth.
Ik geloof dat de kracht van de Heilige Geest waait door de kerk als wij ontroert “onze” liederen zingen.
En ik geloof, dat geen zinnig mens daartegen bezwaar kan maken!
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 18 maart 2010Vandaag liep ik door een park rond de eeuwenoude stadsmuren.
Ik zag de lente in volle bloei, namelijk een overdaad aan krokussen.
Kro-kussen! Heerlijk om van te genieten!
Er kwam een in leer ingepakt, met kettingen omhangen, leren spijkerpetje op, figuur mij tegemoet. Hij keek veelbetekenend naar mij.
Oei, dacht ik, en ik keek snel de andere kant op. Zo'n sexpistol samen met mij, alleen in het park.....
Even later kwam ik een flink uit de kluiten gewassen vechthond tegen. Loslopend, het magere baasje een flink eind verderop.
Oei, dacht ik, en keek snel de andere kant op.
Toen ik een prachtige dikke beukenboom omging zag ik op een bankje een stapel plastic tassen waartussen een ongeschoren, ruig uitziende zwerver een blikje bier zat leeg te zuipen.
Hij keek mij met verwilderde ogen aan en liet een harde boer.
Ik keek maar snel de andere kant op.
Toen ik dan eindelijk het park verliet, kwam ik bij een stoplicht aan, dat de rondweg markeerde. Een keurige 70 jarige mevrouw, type oude bardame met vervlogen jeugdherinneringen aan smachtende mannenblikken, liep op hoge hakken door het rode licht.
Een automobilist toeterde.
Zij keek op vanonder haar zwaar geblondeerde haren.
Met een blik vol minachting tuitte ze haar vuurrood geverfde lippen en wierp hem een gracieus kushandje toe.
Ik wist niet beter te doen, dan de andere kant op te kijken, bang dat onze blikken elkaar zouden kruisen.
Op een holletje ben ik maar naar huis gegaan.
Toen ik thuis kwam heb ik de deur goed op slot gedaan.
Je weet maar nooit!!
Is het het vreemde, het onverwachte misschien, mijn eigen angst en onzekerheid?
Feit blijft, dat ik mij niet op mijn gemak voelde, daar tussen de krokussen en onverwachte bezoekers van het park.
Ik ken mensen, die daar heel anders mee omgaan.
Straatpastor Bernadette van Dijk en Clara van ’t Zand of Els zoals ik haar ken.
Beiden klein van stuk, maar zeker in hun omgang met “anders levenden”.
Zeer tolerant en toch duidelijk grenzen aangevend.
Zo doen beide dames dat.
Ikzelf weeg 95 kilo en ben behoorlijk aan de maat, maar toch die ongerustheid, dat knagende bij het onverwacht ontmoeten van mensen die er anders uitzien en zich anders gedragen.
Het zegt waarschijnlijk meer over mijzelf, dan over die anders levenden.
Toch vind ik mezelf reuze tolerant.
Ik heb geen bezwaar tegen kleur, geloof of levensovertuiging.
Sterker nog: leef en laat leven.
Dat denk ik oprecht.
Ik zie mensen en beoordeel hen op hun gedrag.
En toch?
Lees het stukje nog maar eens opnieuw.
Misschien herkent u wel iets van uzelf....
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 18 maart 2010Wat is er toch aan de hand in onze huidige samenleving?
Overigens keurige mensen hoor ik onverdraagzame taal uitspreken.
Mijn moeder woont in een bejaardenhuis.
Zij drinkt koffie met 65 tot en met 80 plussers.
Daar aan die koffietafel wordt met elkaar gesproken over het bejaardenhuis, het personeel, de medebewoners en de situatie op straat.
Ook de politiek komt voorbij, maar eigenlijk vinden de oudjes daar in het bejaardenhuis alle politiek maar niks.
Het Haagse en het plaatselijke politieke gebeuren is voor hen abacadabra.
Hoge heren en stoere dames die elkaar de oren wassen, tekeer gaan tegen elkaar.
Daar begrijpen ze eigenlijk niets van.
Het gedrag van die politici op de televisie bepaalt wel hun visie op onze samenleving als geheel: allemaal maar niks!
En ondertussen wordt hun eet- en recreatiezaal inclusief de keuken met sluiting bedreigd.
De directie komt 25.000 euro exploitatie tekort.
Dat bedreigt direct hun bestaan, hun sociale leven, hun levensgenot.
Verdergaande eenzaamheid dreigt voor deze oude mensen.
“Wij hebben toch bijgedragen aan de welvaart van nu waar deze dames en heren van de politiek telkens zo’n gedoe over hebben!”
“Wij hebben armoede gekend, oorlog meegemaakt, hard gewerkt, kinderen groot gebracht. Mogen wij dan nu met elkaar gezelligheid en geen zorgen meer hebben?
Op onze leeftijd hebben we al zo veel zorgen over onze gezondheid, over eenzaamheid, over niet meer de straat op durven of kunnen.”
“En nu willen ze ook nog de keuken sluiten, onze ontmoetingszaal sluiten. Waar moeten we dan naartoe om elkaar te treffen? Waar moeten we dan een warme maaltijd vandaan halen, als we door ouderdom niet meer in staat zijn te koken?”
“Moeten we dan ook diepvries- of gaarkeukenmaaltijden laten bezorgen? Om die vervolgens stilletjes in ons eentje op onze kamer op te eten?”
“En de jeugd, die doet maar met drugs, met drank, met sex. Ik zag het pas nog op de televisie. Het is schande! De straten lopen vol met buitenlanders, werken doen ze niet! Het is schande! En de regering? Die doet er helemaal niks aan! Het wordt steeds erger in ons land!”
Dat is de gesprekstaal aan de koffietafel in het bejaardenhuis waar mijn moeder huist.
Gevolgd door alle klagerijtjes over slechte gezondheid en doktersonderzoeken.
Moeder loopt dan vaak weg, beu van alle negativisme.
Maar ondertussen begint ook zij zich negatiever te uiten.
Er ontstaat zo een neerwaartse spiraal van negativisme en.... egoïsme!
Voorbeeld: een oude meneer, rustig en stilletjes aanwezig kijkt televisie in diezelfde zaal.
Hij doet dit omdat zijn eigen t.v. in zijn aanleunwoning kapot is.
Hij heeft geen geld om een nieuwe t.v. te kopen.
Hij leeft van alleen zijn alleenstaanden AOW.
De reactie van keurige dames op leeftijd is tegenwoordig: “Daar zit ie weer, van onze belastingcenten t.v. te kijken!”
Dat dit nergens op slaat komt bij niemand in het gezelschap op.
Instemmend wordt er op gereageerd.
“Wilt u vanavond als u de zaal verlaat om naar bed te gaan de lichten uitdoen?” vraagt een bejaardenverzorgster aan de dames.
“Nou moeten we ook al het licht zelf uitdoen”, is de reactie.
“Ja, ik ben daar gek, ze doet het zelf maar”.
Negativisme en ..... egoïsme, van mensen die dat zelf niet in de gaten hebben.
Maar ze beïnvloeden elkaar wel!
Hetzelfde gedrag op straat: een moeder met vier kleine kinderen in de auto wil linksaf slaan.
De motor slaat af. Mevrouw wordt zenuwachtig, want achter haar slaat, direct druk gebarend een kolossale kaalgeschoren bullebak van in de veertig, op zijn claxon.
In de trein: een drukte van belang. Mensen staan omdat er schijnbaar geen plaats meer is.
Verscheidene stoelen worden bezet gehouden door daarop geplaatste tassen.
Zo neemt één passagier de plaats in waar twee passagiers kunnen zitten.
In het gunstigste geval wordt zo’n tas verwijderd. Maar dan moet eerst wel iemand zo vrij zijn om dat te vragen! Uit zichzelf komen mensen er niet eens meer op om zo’n tas weg te halen.
Jonge mensen kijken verveeld naar buiten en staan hun plek niet af aan die oude man of vrouw die naast hen staat.
Egoïsme.....
Er wordt een extra loket geopend: van achter uit de rij sprinten wachtenden naar voren om als eerste geholpen te worden.
Zo op het oog keurige mensen.
Waarom?
Egoïsme..... IK.
En ze hebben dat niet eens in de gaten van zichzelf!
Ja, ik maak mij zorgen om dat soort negatief gedrag, ook ik.
Maar feit blijft, dat samen met mij, er nog zovele mensen zijn die wél opstaan, die wél sociaal en vriendelijk zijn, die wél uitnodigen tot naastenliefde. Want dat is het!
Negativisme nodigt uit tot verdergaand negatief gedrag.
“Alle goeds begint met vriendelijkheid”, zeg ik wel eens.
Ik geloof dat zeker.
Net zo sterk als ik geloof, dat wij christenen een voorbeeld dienen te zijn voor verdraagzaamheid.
Sociaal dienen te zijn ten opzichte van elkaar.
Ons eigen ego, ons eigen ik, ons eigen belang, ons egoïsme dienen in te perken tot normale, fatsoenlijke en eerlijke proporties.
Egoïsme?
Wat doe je eraan?
“Begin eens met vriendelijkheid”.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 7 maart 2010De armoede in Nederland!
Wat kunt u als christen doen?Soms, beste mensen, soms is leven niet te harden.
Om ziekte die je dragen moet, om verdriet omdat je afscheid hebt moeten nemen van iemand die je dierbaar is, om mensen die je hebben belazerd en gekwetst tot op je botten, om eenzaamheid.
Soms ook omdat leven je zwaar valt door verlies van je baan, je werk, je inkomen.
Omdat daardoor de hypotheek of de huur niet meer valt op te brengen.
Je de studiekosten van je kinderen en al wat daarbij komt kijken niet meer kan betalen.
Vroeger zaten wij kersen te eten aan lange tafels in de Betuwe, kistjes vol.
Nu gaan kinderen naar Londen, Parijs, Praag of zelfs naar New York.
Studiereisje heet dat.
Maar voor ouders kan dat echt teveel van "het goede" zijn, omdat zij gewoon het geld daarvoor niet hebben.
Je kind vraagt daar niet naar, of je het wel of niet kan betalen, die wil niet onder doen voor de rest.
Vroeger had de hele buurt hetzelfde, niets dus.
Dus die vraag kwam zelfs niet bij iemand op.
Tegenwoordig is dat anders.
Het percentage huishoudens dat rond moet komen van het sociaal minimum was 9.3% in 2006.
Dit zijn cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).
Dat zijn meer dan 1,5 miljoen mensen.
In een studie van het Leger des Heils is naar voren gekomen, dat zo'n 350.000 mensen (en daarachter ook veel partners en kinderen) niet meer rond kunnen komen.
In directe nood zitten en dreigen ten onder te gaan, alles dreigen kwijt te raken door schulden.
Maak dan geen schulden, zult u misschien zeggen.
Maar wat als je beiden een goede baan had en ontslagen werd.
De hypotheek, de hoge huur van je droomhuis is dan al gauw teveel.
Je krijgt nog een aantal maanden geld, een redelijk inkomen ter compensatie van je ontslag.
Je teert nog een tijdje op je spaarcenten en dan is het over en uit.
Je glijdt, als je niet weer snel terug kunt in een andere job, snel de afgrond in.
Maar de mensen om je heen vragen daar niet naar, je kinderen ook niet, die zijn allemaal gewend aan de status die je had.
Je verliest je gezicht, je aanzien, het maatschappelijke leven dat je had.
Wat wil ik nu bereiken met dit verhaal?
Oordeel alsjeblieft niet te snel, beste lezer, je kent de waarheid achter de deur van je buren nauwelijks.
Vroeger zeiden de boeren: “Je kunt iemand wel vur de kop kieken, maor niet der in.”
Onze samenleving is er veelal een van de buitenkant, van status, uiterlijk vertoon, materiële zaken.
Daarom is het goed dat er mensen zijn, zoals pas geleden bij ons voor de radio Hub Crijns, die komen spreken over “de arme kant van Nederland.”
Die met officiële cijfers aantonen, dat mensen zo maar door pech, door ziekte, door ontslag, een totaal ander leven moeten dragen.
Hij en anderen hebben daar een boekje over uitgegeven, dat vol staat met waarheden over armoede in Nederland.
Maar ook met dat wat kerkelijke en burgerlijke overheden en werkers kunnen doen om dit probleem te verzachten.
Een wirwar van regelingen en hulpverlening probeert leed te verzachten.
Maar wie weet de weg nog.
En je bent als kansarme zwakkere in deze rijke samenleving afhankelijk van de man of vrouw aan het loket.
Doet hij of zij wel voor u wat de wet te bieden heeft?
Beziet hij of zij u en uw problemen wel met de nodige empathie?
Wil hij of zij u überhaupt wel ter wille zijn?
De kerken kunnen hier van groot belang zijn om mensen bij te staan, praktische hulp te bieden.Mijn oproep is: bestel “Dossier Armoede in Nederland 2009” , een uitgave van de werkgroep Arme Kant van Nederland/EVA.
ISBN: 978-90-75684-16-2.
Te bestellen bij: www.armekant-eva.nl
Email: info@armekant-eva.nl
Telefoon: 073-6121939En probeer de leer van Jezus van Nazareth, de Christus, als christenen in de praktijk te volgen.
De werken van barmhartigheid behoren tot de oudste tradities van de christelijke kerk.
Het zijn daden van christelijke naastenliefde.
Het zijn werken die uit liefde tot de naaste en uit liefde tot God verricht worden.
Zie Mattheüs 25, 31-46 er maar op na.Bestel dan ook maar: “Eerste hulp bij schulden” over schuldhulpverlening en de kerken.
De prijs hiervan is 6,50 euro.
ISBN: 978-90-75684-17-9
Te bestellen op hetzelfde adres.Beide uitgaven zijn tot stand gekomen met de medewerking van de Raad van Kerken Nederland.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 17 februari 2010Niks voor een High-tea..........
Ja, ayahuasca-thee heet dat pittige kopje thee. Ik heb wat onderzoek gedaan en sterk spul hoor. Niks voor een high-tea of juist wel! Maar goed, wat je ook doet, de enige weg tot Verlichting is jezelf openstellen in goed vertrouwen, in liefde, als een kind. En het zal je, als je echt volstrekt open en eerlijk bent, schenken wat je wilt; Verlichting, begrijpen waar het echt om draait in het aardse leven, liefde en verdraagzaamheid, rust binnen jezelf. Ben je dan altijd in evenwicht, als je dat stadium bereikt hebt? Nee hoor, want je leeft samen met anderen, die niet zo ver zijn. En je leeft met jezelf! Ook binnen jezelf is constant beweging. Geen beweging is dood, stilte. Maar leven, ja leven is beweging van goed en kwaad, van dualisme, van God en het Kwaad, van rust en van heftigheid, van liefde en verdriet, van evenwicht en woede, noem maar op..... Leven is beweging, en het is goed zo. Lastig soms, ja, dat wel, lastig. Moeilijk ook als het leven zelf of de mensen om je heen oneerlijk lijken, zijn zelfs. Beweging, soms gaat het je dun door de broek, soms ligt het geluk er dik op. Ja, dat is leven. En natuurlijk willen we allemaal, de een wat bewuster dan de ander, een gelukzaligheid bereiken in dit leven. We willen geen narigheid, we willen geluk en vrede. In onszelf en in relatie tot de ander. Maar het is mijn stellige overtuiging, dat er vanuit de Goedheid voor je gezorgd wordt: Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet, ze oogsten niet en vullen zich geen voorraadschuren. Kijk eens naar de lelies, kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet en ze weven niet. Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zichzelf. Moet je dan de hele dag maar op je rug naar de wolken gaan kijken? Natuurlijk niet! Doe wat goed is, keer je af van wat er eigenlijk niet toe doet. Maak jezelf nuttig, doe wat goed is voor jou en voor de samenleving. Dan zal je gegeven worden. Zo maar, zonder slag of stoot? Nee, je zult op de proef gesteld worden, door het Leven zelf, door mensen. Maar uiteindelijk zal je gegeven worden. Niks van The Secret of dat soort onzin. Dat is de klok horen luiden en niet weten waar de klepel hangt. Goeroe Patty Harpenau ligt nu gefrustreerd in scheiding omdat haar man is vreemdgegaan (volgens dagblad Trouw). Is dat dan wat zij zo stellig gevraagd heeft? De theorie van de klok en de klepel. Nee hoor, cabrio's, villa's, rijkdom in de materie, dat krijg je echt niet. Maar voldoende om gelukkig van te leven? Ja, zeker en vast!
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 13 februari 2010Reactie op uitzending Kik van 7/8 februari
Beste lezer en luisteraar,
U weet dat ik eindredacteur ben van dit regionale radioprogramma van de Raad van Kerken. Nu heb ik een nieuwe presentatrice aangenomen, die het erg goed heeft gedaan, zo voor de eerste keer. Zij interviewde een auteur, filosoof over zijn zoektocht vanuit een religieus besef naar spiritualiteit. Ons programma wordt door mensen van allerlei leeftijd en religieuze richting beluisterd. Dus ook door de wat orthodoxe protestantse kerkganger. Wel nu, gaandeweg het interview nam het gesprek een wending, waarvan ik reuze benieuwd ben, wat deze luisteraars ervan zullen vinden.
De geachte gast, hooggeleerd en afgestudeerd, gastdocent op universiteiten, gaf plotseling een inkijkje in zijn privé-zoektocht door te bekennen dat hij aywaska-thee of aiwaska-thee tot zich nam. Een thee uit Brazilië die daar door de gelovigen in een bepaalde kerk als hoogtepunt van de viering gebruikt wordt. Echter, het blijkt een hallucinerende werking te hebben, grenzen vallen weg en je krijgt een zeer helder denkvermogen. De welgeleerde gast sprak er met liefde over. Het heeft hem geholpen om weer in de schoot van de moederkerk en de heilige Maria te komen.
Maar als eindverantwoordelijke schrok ik toch wel even, toen e.e.a. zo onverbloemd uit de luidsprekers kwam. Tegelijkertijd realiseerde ik mij ook, waar ieders persoonlijke zoektocht naar spiritualiteit toe kan leiden: drugsgebruik. Zeker jonge mensen zoeken naar emotie, naar volle gevoelens, naar spirituele of mystieke ervaringen en daar loert het gevaar van drugs. Ontvankelijk als ze zijn, deze jonge zoekers naar spiritualiteit.
Maar goed, wat zullen de broeders en zusters van de orthodoxie vinden van dit item in deze uitzending onder de vlag van de Raad van Kerken. Voor de goede luisteraar, de oplettende luisteraar, de denkende luisteraar zal de boodschap duidelijk zijn: "Pas op, bij het pad dat je gaat, bij je eigen zoektocht naar spiritualiteit en beleving daarvan.... "
De geachte gast van ons programma is met zijn thee niet in handen gevallen van de drugsmaffia. Maar het kan zeker anders uitpakken. En dan wordt jouw zoektocht naar spiritualiteit er een van drugs en veel, heel veel ellende! God vindt je in je eigen hart, in wie je bent en durft te zijn. De enige weg tot God, de Levensadem is Jezus van Nazareth. Daar helpt een kopje thee of een levenlang mediteren niet echt bij. Je open stellen als een kind in goed vertrouwen, in eerlijkheid, in liefde. Ja, dat helpt. Begin maar met vriendelijkheid ten opzichte van de ander en.........jezelf!!
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 8 februari 2010Het is alweer ruim 65 jaar geleden dat in Europa een dictator omgeven door wat griezelig denkende kornuiten van hun zwarte macht werden ontdaan.
Tientallen miljoenen oorlogslachtoffers hebben zij op hun geweten, soldaten en burgers.
Slachtingen werden aangericht op slagvelden, in steden, aan massagraven en in de vernietigingskampen als Auschwitz.
Hoe kan het toch bestaan, dat vanuit één gefrustreerde geest zo'n groot en machtig apparaat van het Kwaad kon ontstaan?
Vandaag de dag zijn er nog steeds enge dictators op diverse werelddelen te vinden.
Hun macht groeit, hun gezwollen taal zwelt aan vol haat en oorlogszucht, hun burgers zuchten.
Maar al deze dictators, van links en van rechts, kunnen alleen maar hun verschrikkelijke praktijken ten uitvoer brengen als de gewone burger zwijgt.
Als tegenkrachten lijdzaam en zwijgend toezien hoe ook hun wereld vernietigd wordt.
Demagogen of populistisch denkende kleine geesten verontreinigen de samenleving met hun haatzaaiende boodschappen.
Onderdrukkers komen er uit voort, zoals toen.
Maar ook nu bijvoorbeeld in islamitische landen waar vrijheid van meningsuiting en van geloofsovertuiging niet wordt toegestaan.
Waar haat gezaaid wordt, waar mensen vervolgd worden, geïntimideerd, vermoord omdat zij anders denken.
Of waar christenen niet wordt toegestaan hun kerken te bouwen, hun geloof te belijden.
In Afrika, Azië, Zuid- en Midden-Amerika zijn linkse of rechtse regeringen die de naam regering volledig te schande maken.
Uit machtswellust, uit hebzucht, uit geloofsdwang, zij "regeren" met ijzeren hand, wapens in de vuist.
Ik ben daar bang van.
Ik ben bang voor dit soort duistere figuren, machthebbers vanuit de duisternis.
Het Kwaad.
En als wij zwijgen of stilzwijgend volgzaam zijn, dan steunen wij de dictator en maken wij onszelf tot slachtoffers.
En als wij de moedige strijders van het Licht, de goede krachten in die landen niet steunen, dan zijn wij mededaders van onrecht.
Daar moest ik aan denken bij deze Auschwitzherdenking.
Rik Bronkhorst
Terug naar boven, geplaatst op 1 februari 2010Kopten zijn in Egypte met 20% van de bevolking geen kleine minderheid.
Een der oudste christelijke kerken ter wereld.
Zij worden vervolgd, hun kerken worden verbrand, er vallen doden.
Ook in andere moslimlanden worden christenen vervolgd en bedreigd.
Vrijheid van godsdienst is een fundamenteel recht, wereldwijd.
En het wordt geschonden op grote schaal.
Wie komt er op voor de rechten van onderdrukte christenen?
Wat doet de nederlandse regering hieraan in haar buitenlandse beleid?
Wat doen de Verenigde Naties aan deze christenvervolging?
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 26 januari 2010Wat was het prachtig, de oecumenische viering op ’t Zand van zondag 17 januari j.l.
Een zee van licht danste door de kerk, geloofslicht, licht van verbondenheid.
Het was de Dag van de Eenheid van de Christenen, mooier kon het niet zijn.
En toch.....jammer!
Jammer, dat onze protestantse vrienden en vriendinnen, geloofsgenoten in Christus, niet gezamenlijk brood en wijn mochten delen.
Mochten? Ja, niet mogen delen.
Maar de bisschop of de kardinaal zijn ons geweten toch niet?
Dat geweten, dat weten, die waarheid ligt toch in onszelf?
Stel je voor dat Jezus van Nazareth zijn leerlingen had opgedragen om eerst aan alle vijfduizend toehoorders te vragen of zij wel besneden waren, of zij wel echte Joden waren, daar bij het meer van Galilea?
Voordat Hij de vijf broden en twee vissen zegende en vermenigvuldigde om allen te eten te geven.
En Paulus dan, die nadrukkelijk alle niet-joden tot Christus en christenen wilde bekeren.
Waar wij, als niet Joden, een eigen christelijke kerk aan overgehouden hebben.
Die echt niet eerst in de broek, het hart, of naar de geloofsovertuiging van zijn verzamelde toehoorders keek.
Nee toch? Paulus droeg zijn geloof uit op zeer oecumenische wijze, maar met een rotsvaste overtuiging christen te zijn.
Ook al zal hij dat toen niet zo benoemd hebben.
En wij dan? In Gods huis, de kerk?
Hoe doen wij dat dan?
Het was een hele mooie viering, een volle kerk met mensen, gelovigen, vol goede wil.
Ondanks dat de katholieke vrienden van de Franciscus Xaverius aan ’t Zand de protestantse vrienden en vriendinnen niet konden uitnodigen om brood en wijn te delen.
Samen te zijn, ook aan de Tafel van de Heer, met mede-christenen.
Juist op dat moment had ’t Zand zijn sterke eigen Rooms-Katholieke christelijke identiteit behouden.
Juist dan had ‘t Zand haar eigen gezicht getoond.
Samen, op de Dag van de Eenheid van de Christenen, samen als christenen, als echte volgers van Jezus Christus, die altijd een ieder uitnodigde om brood en wijn te delen.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 20 januari 2010Zo, we zijn begonnen....
Ja, we zijn begonnen aan een nieuw jaar.
Niets bijzonders zou ik zo zeggen, louter een kalendergegeven.
Goede voornemens?
Iedere dag weer opnieuw, het gehele jaar door.
Foute gewoontes?
Aanpakken, iedere dag weer, het gehele jaar door.
Bisschop Eijk toonde direct aan het begin van dit nieuwe jaar zijn goede voornemens:
Zonder gesprek, zonder overleg, zonder enige emotie trapte hij een actieve, behoudende rooms-katholieke vrouw op haar ziel.
Nelly Stienstra heet de volgende in de rij ontslagen werkers.
Over mede-werkers durf ik al helemaal niet meer te spreken.
Bisschop Eijk heeft er maar een paar, ja-knikkers zo gezegd.
Mevrouw Stienstra is naar verluid echt niet een progressief geluid binnen het Utrechtse en de Rooms-Katholieke Kerk Zelfs Jan Willem Wits, oud-persvoorlichter van kardinaal Simonis noemt haar een onvermoeibare pleitbezorger van het orthodoxe katholieke geluid.
Een der meest begaafde vertalers van pauselijke documenten.
Maar ze was tijdens een overweging, waar het ging over het sluiten van een priesteropleiding in Utrecht, in tranen uitgebarsten.
En zij heeft zich openlijk afgevraagd of de financiële noden van het aartsbisdom daarvoor voldoende zwaar wegen.
Straf daarvoor!!
Nelly Stienstra moet in de hoek van de kerk gaan staan.
Zij mag als lector niet meer voorlezen uit de Bijbel tijdens de eredienst.
Na die lieve zorgzame Maria ter Steeg, ook een leek, en uit de bisdomraad gezet.
En dan de oude kardinaal Simonis die ook met de hardheid van Eijk te maken kreeg: Hij moest hals over kop vertrekken uit zijn bisschoppelijk onderkomen aan de Maliebaan.
Zo zijn er legio voorbeelden te benoemen van werkers binnen het aartsbisdom die vertrokken konden zonder enig fatsoenlijk overleg.
In Trouw zegt hoogleraar katholieke theologie Peter Nissen, echt geen kleine jongen: Dat bisschop Eijk en zijn rechterhand Zuijdwijk alle macht naar zich toegetrokken hebben.
“Je mag de leider alleen maar toejuichen en met zijn beleid instemmen, anders lig je eruit.”
De vergelijking, die hoogleraar Nissen met een vroeger communistisch bewind maakte, zal ik hier verder niet maken.
Maar dat Bisschop Eijk een groot communicatieprobleem heeft is wel heel duidelijk.
Zeer integere oud-medewerkers van kardinaal Simonis, zoals Jacques Klok, voormalig econoom en Jan Willem Wits, oud-persvoorlichter onder Simonis, die twee jaar lang hun mond hielden staan nu op.
Zij kunnen dit beleid, dit gedrag, niet meer aanzien.
En wij?
U?
Ik?
Hoe gaan wij hier nu mee om?
Laten we alles op zijn beloop?
Eén harde Eijk in een bos vol zachte beuken?
Wij dus, als kerkgangers en parochianen vol van de liefdevolle leer van Jezus van Nazareth.
Hoe gaan wij hiermee om?
Zwijgend de andere kant opkijkend?
Bang voor eigen pak voor de broek?
Zo willen we dat toch niet?
Ik kan u zeggen wat ik wil: een liefdevolle open kerk, een huis van God waar iedereen welkom is!
Waar ook in oecumenische kerken, waar al die tijd katholieken en protestanten het goed samen konden vinden, protestanten worden uitgenodigd aan de Tafel van de Heer.
En niet worden geweerd of zij de pest hebben, tweederangs gelovigen zijn.
Dat vind ik zo kwetsend, zó onchristelijk, zó liefdeloos.
Nee, bisschop Eijk, daar doe ik niet aan mee.
Daar verzet ik mij tegen!
En.... ik zal voor u bidden, dat de liefde van Christus en de Vredesduif op u neer mogen strijken.
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 9 januari 2010Door de kracht en rust van ons hart in balans komen
We beschikken over ons hart als kompas, het is onze grootste schat die in onze binnenwereld ligt te wachten. Hetgeen wat ons 'ontkrampt' onderweg naar ons eigen hart is vertrouwen en het houdt ons ook in beweging als de angst toeslaat.
Gaandeweg merk ik op dat ik steeds meer moed heb om nog dieper te duiken in mijn oneindige hart, want moed en de tijd nemen maakt de weg vrij om mijn eigen pad van zelfgenezing te kiezen, naar de onmetelijke bron van mijn hart waarin liefde, Liefde IS. Mijn hart heelt het geheel en als ik 'aanvallen' van twijfel heb, dan hoort dat er eigenlijk een beetje bij, dat is nu eenmaal mijn menselijk zijn. Wat ik wel al heb mogen ervaren is De Liefde die al in mijn hart aanwezig is, die twijfelt niet, die IS.
Vergeving, Vertrouwen, Overgave en Mededogen blijken prachtige, krachtige geneesmiddelen voor mezelf te zijn, die ik gratis kan krijgen bij de eigen apotheek van mijn hart. Het blijkt dus echt mogelijk te zijn mijn leven te doordrenken met het hart als eigen hoorn des overvloeds.
Met praktische ontvankelijkheid, openheid en vertrouwen er voor mezelf zijn en anderen. Wanneer ik toch even in mezelf de richting kwijt ben en het gevoel kan hebben gevangen te zijn in de chaos van het denken, waar afscheiding, angst, schuld, schaamte enzovoorts, vorm kan krijgen, dan volg ik mijn intuïtie, mijn hart, om weer helemaal mee te kunnen stromen in het leven.
Dit hart wat ik altijd in me draag, is een schitterend groot invoelend zintuig op mijn levensweg en heeft de kwaliteit dat alles gevoeld mag worden, zelfs de meest ingewikkelde emoties kan ik zelf in mijn eigen hart eerst accepteren, het behoeft daar dan alleen nog maar een trilling te zijn zonder verhaal. Wat ik gaandeweg ook steeds meer ontdek, is dat er in de diepte van mijn hart een onverstoorbare tijdloze open ruimte van reinheid bestaat, waar niets mezelf in de weg staat om in vrede en rust te zijn met mezelf en mijn persoonlijke gevoelens en/of emoties.
Wanneer er dus aan de oppervlakte van het dagelijkse leven beroering is en ik zoek naar liefde en rust, dan is er echt maar één plek om te beginnen met rusten en dat is in mijn eigen grootse hart. En als het levensritme vraagt om te spreken en te handelen dan doe ik dit vanuit een zuiverend hart, omdat het leven eigenlijk een 'kloppen op mijn eigen deur' is.
Zo kan het leven voor jou en voor mij echt wat dieper gaan dan onze oppervlakkige menselijkheid wanneer er bij onszelf een open vertrouwen is. In dit open vertrouwen kan alles erkent worden en samenvallen met het leven, alles kan zich herstellen, en helen.
Vrede en balans is absoluut niet iets wat we hoeven te bevechten met een strijd van woorden of door ons gelijk te willen halen, maar het is juist een vaardigheid binnen in het hart waarin ruimte is voor stilte en een spontaan stromen in liefde.
Dat het alles Zijn en niets Zijn, mag samenvallen met de melodie van ons Leven.
Margie Mieke van Abkoude, wonende in Ede, luisteraar van ons programma via www.radiokik.nl heeft dit geschreven als bijdrage aan ons programma. Zo zijn er ook mensen, die God, de Levensadem in hun eigen hart vinden. Die de moed hebben om zichzelf in de spiegel te aanschouwen. Die aan de slag gaan om die Vrede te vinden. Ik sta deze keer, vlak na de kerstdagen, graag mijn column aan haar af.
Rik Bronkhorst
Terug naar boven, geplaatst op 27 december 2009Een hoge kreet trekt scherp zijn zilver voor.
Dan gaat de vogel in de nacht teloor.
Ik ben ontwaakt. Gij hebt mij opgeroepen.
En ademloos volg ik uw lichtend spoor.
Deze prachtige tekst is van Ida Gerhardt, dichteres.
Mooier kun je volgens mij “geloven” niet verwoorden.
Hoe velen van ons hebben in hun eigen leven talloze jaren in “de nacht”geleefd?
Om dan, vaak na jaren van strijd, te ontwaken in het Licht.
Mooi is dat, samen met Ida Gerhardt volgen zij dan ademloos Zijn lichtend spoor.
Als je wordt opgeroepen door de Goedheid, de Levensadem, God, dan is er geen omkeren meer aan. Dan volg je ademloos Zijn lichtend spoor.
En....je leven verandert compleet.
Er valt niet aan te ontkomen.
En dat wil je ook niet, onder geen enkele voorwaarde.
Vroeger, in mijn jeugd, sprak ik zo af en toe een vroegere kennis uit het uitgaansleven.
De tijd van soul en disco, van wijde pijpen en lange haren, love is in the air....
Hij dronk heel erg veel in zijn jonge jaren.
Maar plotseling kwam hij niet meer in de kroeg.
Hij trouwde een gelovig meisje, kreeg kinderen en evangeliseerde langs de deuren.
Wij, zijn vroegere stapmaats, lachten om hem en zijn ommekeer.
“Ongelooflijk”, zeiden we dan tegen elkaar.
En echt, we konden het ook amper bevatten.
Hij, die ruige bink, die enorme innemer waardoor de aandelen Heineken stegen.
Hij, die was onder gegaan in Sodom en Gomorra, in drank en vrouwen.
Hij leefde nu als een gelovig man, was goed voor vrouw en kinderen, en redde het om langs de open kroegdeur, waarachter de “vrinden” zaten te zuipen, door te lopen.
Sterker nog, soms kwam hij onverwacht binnen en sprak dan over zijn ommekeer en zijn geloof in God.
Zo sterk was zijn uitstraling geworden, zo krachtig zijn woorden, zo anders dan wat wij eerder van hem gezien en beleefd hadden, dat wij in bewondering steeds minder om hem smaalden en lachten.
Ja, in de kroeg bespraken wij het leven en de politiek, de sport en de vrouwen.
Maar nu ook deze oude bekende.
“Hoe kan dat?”, vroegen wij ons af.
In al die jaren waren er al meerdere “vrienden” uit de kroeg weggebleven.
Soms omdat zij een vrouw troffen en niet meer eenzaam waren.
Plotseling een doel kregen om voor te leven.
En om voor te laten....
Maar ook gingen er vrienden door eigen hand, door ongelukken, door verloedering.
En allemaal onder invloed van “de geschenken van Bacchus”.
Duur betaalde geschenken, dat wel...
Maar deze mens deed dat anders. Mens? Ja, Mens!!
Hij was mens geworden, meer mens en meer mans.
Een mens, een man om van te houden, respect dwong hij af door zijn nieuwe levenswijze.
Wat ik toen nog niet begreep, was dat hij ook bij mij respect afdwong.
Ik ben ze bijna allemaal vergeten, de “vrienden” uit mijn jeugd, de kroeg, de flowerpowertijd.
Maar hem vergeet ik nooit!
Harry heet hij en hij ontwaakte uit de nacht en volgde Zijn lichtend spoor, ademloos...
Jaren later, volgde ook ik dit spoor.
Eindelijk.
Hij had mij al veel eerder opgeroepen, maar ik moest nog strijd leveren.
Strijd met de samenleving, met mensen, met mezelf en met God.
Onkundig, onverstandig, eigenwijs en stom, hartstikke stom.
Ja, leven loopt soms over verschillende sporen.
Maar van één ben ik al jaren zeker.
Dat is Zijn lichtend spoor.
Als je dat eenmaal ontdekt hebt, dan is er geen weg meer terug.
Want weet je? Zijn Licht blijft je aantrekken.
Bid dus maar gerust.
En kijk dan eens omhoog in verwachting, in hoop op beter.
Misschien, als jij het oprecht meent, word je dan opgeroepen, aangeraakt.
En wat je zult ervaren is Liefde.
Echte diepe Liefde.
Je zult veranderen.
Je kunt niet anders.
Je wordt er beter van.
Een mens om van te houden.
Harry wist het al, Ida Gerhardt zeker ook.
En ik?
Ik weet het zeker!!
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 12 november 2009Ik droomde vanaf een heuvel.
Het was hoogzomer en warm.
Ik droomde, dat ik, daar op
die heuvel, dat ik alleen was.
Alleen samen met God en
dat Hij lachte om mijn grappen.
Ik op die heuvel, Hij tussen
wolken zo roomwit als
vrouwendijen na een lange,
lange eenzame winter.
Hij had een vriendelijk gezicht.
Ik kan dat niet beschrijven.
Hij lachte, daar bij die heuvel.
Ik voelde een eenzaam verlangen.
Een verlangen om bij Hem te zijn.
En dat we samen, God en ik,
’s middags thee zouden drinken.
Vertellend over onze levens.
Over de liefde en ellende.
Over voetbal en Johan Cruijff.
Over warme zomers en koude winters.
We raakten niet uitgepraat met elkaar.
Dronken telkens thee of ranja.
En vertelden wat er was geweest.
Over de toekomst spraken wij niet,
God en ik, we zwegen daarover.
Toekomst, vonden wij, moet
toekomst blijven, want dan is er
ook hoop.
En het was goed daar op die heuvel,
met uitzicht over het dal der mensen.
We dronken thee en maakten
grappen, God wat heerlijk was dat!Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 23 oktober 2009Over moslima's, kaalkoppen en ezels.....
Tijdens een van mijn fietstochten zag ik opeens een ezel aan een touw rondjes draaien rond een paal die in de grond vastzat.
Voelde mij gelijk verbonden met hem.
Zelden zie je nog een ezel, hoewel ik stellig geloof dat er nog velen zullen zijn.
Maar goed, die eenzame ezel aan dat touw, dat boeide mij.
Als ik om mij heenkijk zie ik vaak ezels. De meeste zijn kaalgeschoren.
Hoe dat bij de ezelinnetjes van tegenwoordig zit weet ik niet zo goed.
Maar veel van die kaalgeschoren koppen met hun weerbarstige borsten vol tatoeages doen mij in hun stoere koppigheid veel denken aan ezels.
Ze staan namelijk zo op hun achterste benen.
Bij het geringste dat hen niet aanstaat beginnen ze te bokken.
Voor je het weet heb je een beuk van hun achter(lijke) poten te pakken.
Ezels hebben een kort lontje. Zij steigeren om het kleinste dat hen even niet uitkomt.
Het gekke bij deze ezels is, dat zij zich vrij mogen begeven in de openbare ruimte.
Dit in tegenstelling tot die gefrustreerde ezel in het veld die uitzichtloos rondjes bleef draaien.
Ook ik ben een ezel.
Gewoon omdat ik mij soms laat opjutten door het negatieve gedrag van die doorgeslagen ezels.
Zij zijn niet aardig.
Ik stoor me aan hen.
Zie en voel soms hoe zij intimideren.
Zij vervuilen de openbare ruimte.
Ik hoor Wilders over de hoofddoekjes van smachtend kijkende jonge moslima's in de openbare ruimte.
Maar als ik die in de ogen kijk zie ik hun verlangen.
Bij die ezels met die grote bekken zie ik leegte en agressie.
Misschien heeft die in rondjesdraaiende ezel zich ook wel misdragen.
Is het zijn straf, opgelegd door een vrome christenboer, die ook zijn koeien op stal houdt.
Ikzelf wil mij vrij bewegen, op straat, thuis, in mijn hoofd.
Maar soms draai ook ik rondjes.
Dan voel ik mij als die ezel aan die paal, vastgehouden, beperkt in mijn eigen vrijheid.
Dan denk ik aan die schuimbekkende ezels in het voorbijgaan, die schreeuwen en tieren en onvriendelijk zijn bij het kleinste ongemak dat hen even raakt.
Ik ben dan van slag.
Draai dan rondjes in mijn hoofd waar ik denk: "Hoe kan dat toch, die onvriendelijkheid, die intolerantie, die agressie."
Ben ik dan ook een ezel?
Omdat ik mij niet zomaar kan losscheuren van wat ik denk en voel, ervaar in het voorbijgaan van ezels, die losgeslagen zijn en opgefokt, of die stilletjes lijdzaam rondjes draaien?
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven, geplaatst op 1 oktober 2009Onderweg van Jeruzalem naar Jericho
Soms voel ik mij als die reiziger onderweg van Jeruzalem naar Jericho.
Nu, met de gevolgen van de door hebzucht veroorzaakte kredietcrisis, hebben meer mensen dat gevoel.
De grote jongens van de banken en de financiële wereld geselen nu onze ruggen nadat zij hun zakken gevuld hebben.
Zij geselen onze ruggen omdat door hun hebzucht wij getroffen zullen worden door grote bezuinigingen.
Tientallen miljarden euro's moeten over onze ruggen bezuinigd worden door de hebzucht van een relatief kleine groep grootgraaiers.
Ondertussen verdienen de banken in korte tijd weer miljarden.
Dit mede door de ondersteuning van ons allen.
Want uiteindelijk zijn het onze belastingcenten die de boel overeind gehouden hebben.
Wij moeten bezuinigen, terwijl diezelfde grootgraaiers alweer hun bonussen op zak steken.
Vandaag in het nieuws: een bankdirecteur die anderhalfmiljoen euro per jaar verdiend.
En die, nu het weer goed gaat met zijn bank, een bonus krijgt van 300% van zijn jaarsalaris.
Dit terwijl de service van banken wel heel erg achteruit is gegaan.
Oude mensen kunnen niet meer in hun wijk aan het loket terecht, de wijksteunpunten van de banken zijn gesloten.
Vroeger kreeg je op je betaalrekening een fatsoenlijke rente, nu moet je betalen voor je pinpas en je rekeningafschriften.
Ik hoorde van een jonge moeder met haar kind.
Het kind had nog een ouderwetse spaarpot.
Zij gingen samen naar de bank om de spaarpot te legen en op een rekening te storten.
Een spaarbankboekje bestaat al helemaal niet meer.
"Het spijt me, mevrouw, wij kunnen geen spaarpotje meer accepteren", zei de baliemedewerkster.
De service van de banken is geminimaliseerd.
Klantvriendelijkheid is een onderdeel van bezuinigen geworden.
Dit terwijl er vroeger en nu alweer miljarden winst gemaakt wordt door banken.
Terwijl die bonussen en riante salarissen toch echt betaald worden van onze centen als rekeninghouders.
Op welke wijze dan ook.
Is het dan gek, dat ik mij soms voel als die reiziger onderweg van Jeruzalem naar Jericho.
Waar rovers en andere schurken op de loer lagen om zakken te legen.
Hun eigen zakken te vullen.
Alleen de barmhartige Samaritaan komt in onze tijd niet langs.
De politiek wereldwijd en hier bij ons, inclusief alle Tweede Kamerleden, hebben collectief de andere kant op gekeken al die jaren toen het mis ging.
Vanuit die hoek had een barmhartige Samaritaan moeten opstaan om ons te redden van deze rovers.
Ons te beschermen tegen hun hebzucht.
Maar in plaats van de ons toegebrachte wonden te verzorgen geselen zij onze ruggen met vergaande bezuinigingen.
Dit terwijl de rovers verder gaan met hun, zo lijkt het, gelegaliseerde praktijken.
De weg van Jeruzalem naar Jericho loopt door de woestijn.
Als we de rovers hun gang blijven laten gaan, zitten we binnenkort allemaal in die woestijn.
Beroofd en berooid......
Rik Bronkhorst
Terug naar bovenEr was eens een rijke man die prachtige kleding droeg en iedere dag zijn buik vulde met de heerlijkste gerechten, rode wijn en ondertussen genoot van alle geschenken die een mens op aarde maar kan verkrijgen.
Voor zijn deur lag iedere dag een armoedzaaier, Lazarus, die hoopte dat er iets van die rijkgedekte tafel voor hem overbleef.
Om alles nog een beetje beroerder te maken vertelde Jezus van Nazareth, dat die arme Lazarus overdekt was met zweren en dat de zwerfhonden zijn open zweren kwamen likken.
Een hopeloos bestaan had die arme Lazarus aan de absolute onderkant van de samenleving.
Lazarus gaat dood van ellende.
Tezelfder tijd sterft de rijke vrek ook.
Ja, iedereen noemde hem gedurende zijn leven "een rijke vrek".
Hij dacht alleen maar aan zichzelf en misschien een beetje aan zijn directe naasten.
Nooit kwam het in hem op ook maar iets voor een ander te doen.
En nu was hij ook dood, tegelijkertijd met Lazarus, de armoedzaaier.
De rijke wordt begraven in pracht en praal. Eervol, alle hoogwaardigheidsbekleders en ander bobo's waren aanwezig om hem te eren.
Maar wat gebeurde er met Lazarus?
HIj werd in de schoot van Abraham gedragen door engelen.
Wat betekent dat?
Dat God, de Levensadem, in het hiernamaals aan Lazarus de eer gaf van "de rechtvaardige".
Nu is het contrast weer groot, net als op aarde. Maar nu omgekeerd!
De rijkaard, die zo egoïstisch was op aarde, ziet Lazarus bij Abraham en roept uit: "Vader Abraham, ontferm u over mij en geef Lazarus opdracht de top van zijn vinger in water te dopen en mijn tong daarmee te komen verfrissen. Want ik word door de vlammen hier gefolterd".
Abraham wijst de rijke erop dat hij op aarde al van het goede heeft genoten en dat hij nooit ook maar iets met anderen gedeeld heeft.
Zeker niet met hen die het beduidend minder hadden dan hij.
Lazarus heeft het kwade op aarde gekregen, zegt Abraham, er is niet naar hem omgekeken.
Daarom zijn de rollen nu omgekeerd.
(bron: De Bijbel, Lucas 16).
Tja, ik moest denken aan de begrafenis van mijn vrouw.
Tezelfder tijd werd er een zwerver begraven op dezelfde begraafplaats.
Bij het aardse afscheid van mijn vrouw waren meer dan 150 personen aanwezig.
Bij de begrafenis van die zwerver was alleen een ambtenaar en een begrafenisondernemer aanwezig.
Nou wil ik niet zeggen, dat mijn vrouw een gierige veelvraat was gedurende haar leven.
Nee, juist niet.
Zij was een en al vriendelijkheid en een mens, die al snel tevreden was.
Toch stond deze, om het leven gebrachte zwerver, ook bekend om zijn gulheid en zijn vriendelijkheid.
Een mens, die door de klappen van het leven aan lagerwal was geraakt.
Die niet goed voor zichzelf kon zorgen.
Onrecht, egoïsme, hebzucht, het is er allemaal onder de mensen, tot welke sociale rangorde hij of zij ook behoort.
Het is er.
Bij mijn overdenking "de zin der dingen", (te vinden bij "levenswijsheid"), besluit ik met: "Dat ik er van overtuigd ben, dat wij na ons aardse leven ter verantwoording worden geroepen, zonder welke het leven op aarde zinloos zou zijn".
Daarmee geef ik aan, dat ieder van ons juist op aarde om dient te kijken naar zijn medemens.
Gul te zijn voor wie minder heeft, vaak beduidend minder heeft.
Zorg te hebben voor hen die zorg nodig hebben.
En dat zit echt niet in de grote dingen.
Help een bejaarde die aarzelt om over te steken.
Doe een boodschapje voor een zieke.
Ga eens op bezoek bij die mens die zelden of nooit bezoek krijgt.
En steek je nek uit bij onrecht, laat je stem horen, op welke (beschaafde) wijze dan ook.
De arme Lazarus kreeg pas na zijn dood erkenning als mens.
Eigenlijk wel wat laat.......
Rik Bronkhorst.
Terug naar boven
Klik hier om terug te gaan naar de hoofdpagina.